Yusuf KISA: Yalnızlık, En Sadık Arkadaşıdır

Bazen en dolu hayatlar, en sessiz odalarda yaşanır. Kaliteli insan, yani standartları yüksek, karakteri sağlam, zihni derin olan kişi…  kalabalıkların ortasında bile yalnız kendini yalnız hisseder.  Bu modern hayatın en acı tatlı paradokslarından biri.

Öncelikle Kalite, nadir olandır. Bir insan ne kadar olgunlaşırsa, ne kadar kendini tanır ve ne kadar yüksek bir ahlaki çıtası olursa, etrafındaki “uyumlu” insan sayısı o kadar azalır. Ortalama bir sohbet yetmez ona. Yüzeysel eğlenceler, Meyhaneler- kumarhaneler,  dedikodu dolu muhabbetler, “nasıl olsa idare eder” ilişkiler ona yetmez. O, anlam arar. Derinlik ister. Karşısındakinde de aynı kaliteyi, aynı çabayı, aynı dürüstlüğü görmek ister. Ama böyle insanlar azdır. Bu yüzden çoğu zaman “seçici” olmakla suçlanır. Halbuki o sadece alçalmayı reddediyor.

Kaliteli insan yalnızdır çünkü bağımsızdır. Yardıma ihtiyacı yoktur, dram peşinde koşmaz, boşluklarını başkalarıyla doldurmaya çalışmaz. Kendiyle barışıktır. Yazılarıyla, düşüncesiyle, hobisiyle, doğayla vakit geçirmekten keyif alır. Bu bağımsızlık, zayıf karakterli insanları rahatsız eder. Çünkü onlar yalnızlığı “başarısızlık” olarak görür. Oysa kaliteli insan için yalnızlık, bir ceza değil, bir lükstür. Kendi değerini bilen insan, yanlış insanla birlikte olmaktansa tek başına olmayı tercih eder. Bu tercih, dışarıdan “kibir” gibi görünse de aslında en büyük tevazudur: “Kendime saygım var, seni de o saygıya layık görmüyorum.”

Bir diğer neden de standartların bedelidir. Kaliteli insan, ilişkide de, dostlukta da aynı ciddiyeti bekler. Güven ister, sadakat ister, gelişim ister. Ama günümüz dünyasında bunlar lüks hale geldi. İnsanlar kolayca vazgeçebiliyor, kolayca yalan söyleyebiliyor, kolayca “bir şey olmaz” diyebiliyor. Kaliteli insan ise “bir şey olmaz” demeyi bilmiyor. Onun için her şey bir şeydir. Bu yüzden filtreleri çok sıkı. Eline az insan geçiyor. Geçenler de genellikle onun standartlarına yetişemiyor.

Yalnızlığı seçen kaliteli insan, aslında kendini korumaktadır. Geçmişte yeterince incinmiş, yeterince hayal kırıklığına uğramış, yeterince “yanlış insan”la vakit kaybetmiştir. Artık enerjisini boşa harcamak istemez. Bu yalnızlık, bir duvar değil, bir filtredir. İçine girecek olanın gerçekten değerli olduğunu bilmek ister.

Peki bu yalnızlık sonsuza kadar mı sürecek? Hayır. Ama o, “herkesle” olmayı değil, “doğru kişiyle” olmayı bekler. Ve bu bekleyiş, sabır ister. Çünkü kaliteli insan bilir ki, yanlış kişiyle dolu bir hayat, tek başına olmaktan daha yalnız hissettirir. Ama kaliteli insan için yalnızlık, En sadık arkadaşıdır. Çünkü o, kendini asla yarı yolda bırakmaz.