Yusuf KISA: Esas koltuk sevdalısı kim ?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

KKTC siyasetinde yıllardır tekrar eden bir nakarat var: “Koltuk sevdalısı muhalefet!”. İktidar kanadından her yükselen ses, muhalefeti özellikle de en büyük muhalefet partisi CTP’yi “hükümete gelme ümidiyle kaos yaratmakla”, “meclisi kilitlemekle”, “siyasi rant peşinde koşmakla” suçluyor. Soru şu: Gerçekten de esas koltuk sevdalısı kim?

Son dönemde Meclis’te yaşanan görüntüler ibretlik. Bütçe görüşmeleri öncesi koltuk kavgası, fiber optik protokolü tartışmalarında oturumların engellenmesi, erken seçim taleplerinde yumruklaşmaya varan gerilimler… Muhalefet, “Bu protokol halka ihanet”, “Bu bütçe halkı daha da yoksullaştırır”, “Bu hükümet artık meşruiyetini yitirdi” diyor. İktidar ise “Meclisi kilitleyen sizsiniz, kaosu siz çıkarıyorsunuz, erken seçimle koltuk hesapları yapıyorsunuz” cevabını veriyor.

Peki, ayna karşısında dürüstçe bakıldığında tablo nasıl görünüyor?

Eğer bir parti veya ittifak, yıllardır iktidarda kalıyorsa ve performansıyla halkın büyük bölümünü tatmin edemiyorsa, ekonomiyi düzeltemiyorsa, gençleri adadan kaçıramıyorsa, asgari ücreti enflasyona ezdirmesine rağmen “istikrar” diye övünüyorsa… o zaman muhalefetin “Bu gidişatı durdurmalıyız” demesi kaos mu olur, yoksa demokrasinin en temel gereği mi?

Muhalefet Meclis’te sert muhalefet yapıyor, oturumları uzatıyor, oylamaları zorlaştırıyor, hatta bazen fiziki gerilimlere yol açacak üsluplara varıyor. Evet, bunlar eleştirilebilir. Ama asıl soru şu: Bu sert muhalefet, iktidarın yıllardır çözemediği sorunlara bir tepki mi, yoksa salt “koltuk sevdası” mı?

CTP’nin tarihine bakıldığında, geçmişte hükümet ortağı olduğu dönemlerde de “koltuk sevdalısı” ithamıyla karşılaşmadı değil. Ama son yıllarda ana muhalefetteyken sergilediği tutum, daha çok “Bu düzen değişmeli” refleksi gibi duruyor. Fiber optik protokolü gibi hayati meselelerde “Geri çekin, yeniden görüşün” çağrısı yapmak, halkın çıkarına mı hizmet eder, yoksa sadece “iktidarı yıpratayım da ben geleyim” mantığı mı taşır? Bunu herkes kendi vicdanında tartmalı.

Asıl trajikomik olan şu: Hem iktidar hem muhalefet birbirine “koltuk sevdalısı” diyor ama ikisi de koltuktan düşmemek için her şeyi yapıyor. İktidar erken seçimi göze alamıyor çünkü anketlerde geride. Muhalefet ise kaosu tırmandırarak erken seçimi zorlamaya çalışıyor çünkü ancak öyle hükümet şansı görüyor. Sonuç? Meclis çalışmıyor, yasa çıkmıyor, halkın acil sorunları askıda kalıyor, ekonomi eriyor, gençler valiz topluyor.

Esas koltuk sevdalısı kim mi?

Bence ikisi de.

Ama daha önemlisi: Koltuğu halkın iradesine teslim etmekten korkan herkes.

Demokraside koltuk, kalıcı mülk değildir. Halkın emanetidir. Emaneti iade etmekten korkan, o emaneti korumak için her yolu mübah gören, kaosu yaratan da, kaosu fırsat bilen de aynı zincirin halkalarıdır.

Gerçek değişim, “Ben gelsem daha iyi yaparım” demekle değil, “Bu düzen halkı bu hale getirdi, artık yeter” diye toplumun çoğunluğunu ikna etmekle başlar. Kaos yaratmadan, ama uzlaşmadan da korkmadan.

Şu anki tablo, ne yazık ki ikisinin de yapılmadığı bir kısır döngü.

Ve bu döngüde en büyük kaybeden, yine ve yine Kıbrıs Türk halkı oluyor.