Uygulanması kimsenin işine gelmez

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Dr. Çiğdem DÜRÜST

Türk Ajansı Kıbrıs eski Müdürü ve Basın-Sen eski Genel Sekreteri Hüseyin Yalyalı ile samimi bir röportaj:

Ç.D.: Vitrin ve imaj değişince oluyor zannettik…

H.Y.: Olmuyor. Değişince oluyor zannettik. Şimdi Kıbrıs Türk halkı ve Kıbrıslı Türklere baktığımızda, aslında görece daha farklıdır, ayrıdır. Neden? Eğitime önem verdikleri için. Ama bu kendi düşünsel ufuklarını geliştirmeye yönelik gerçekten bir şey ürettikleri anlamına gelir mi? Yeterince hayır…. (Daha vurgulu tekrarlıyor) Yeterince hayır! Ha bu şey demektir: Yani biz pek çok düşünceyi bir yerlerden ithal ettik. Özellikle Türkiye’den ithal ettik. Hala daha da öyle, ediyoruz. Bizim hayatımızda hiçbir şekilde görmediğimiz şeyleri şu anda görüyor vaziyetteyiz. Hangi siyasetçimiz bizim cuma namazına giderdi? Şu anda Cuma’ya gidenlerimiz var. Bu tamamen taklittir. Bu anlamda da ahlâksızlıktır. Bu anlamda da ikiyüzlülüktür. Biz, biz olabildiğimiz oranda bu dünyanın geliştirdiği bilgi düzeyinde veya bilgi seviyelerini kendimiz için üretebildiğimiz sürece ancak doğru yere varacağız. Ve ben çok net bir şey söyleyeyim: Sınıfsal konumdan kopularak yapılan her şeyde kaybetmeye mahkûm dur insanlar. Bizim de uzun yıllardır aslında yaptığımız en temel hatalardan bir tanesi, Kıbrıs sorunu dediğimiz sorunun sınıfsal sorundan tamamen kopuk ve bağımsız olarak değerlendirilmesidir. Eğer değerlendirmesi oysa; bir gün Kemalist olur Kıbrıslı Türklerin yöneticileri, bir gün da dinci. Tabii buna getirilen nüfusun, aktarılan nüfusun, nüfus yapısının değiştirilmesi vs.sini de ekleyebilirsiniz.

Ç.D.: TAK ve BRT’nin ilerleyişini, özellikle de devlet eliyle yürütüldükleri ve yönetildikleri için, yasalarıyla o ikisini konuşarak devam etmek istiyorum. İkisi arasındaki süreci karşılaştıracak olursan, ne söyleyebilirsin?

H.Y.: Dediğim gibi. Yani var bir ilerleme söz konusu olan. Ama bu ilerlemenin her zaman, doğrusu, ileriye doğru olmadığını görebiliyoruz. Son zamanlarda da öyle değil. İşte görüyoruz. Haberlerden ortada. Yapılan şeylerden ortada. Tamamen yanlış bir dil kullanımını, noktalama, virgülleme hatalarından başlayarak her şey yapılabilir. Ama…(Şiddetli rüzgâr nedeniyle bir an dikkatimiz dağılıyor. Etraftaki her şey Fırtınamsa esintiyle savruluyor.) kızdı çok yukardaki galiba…

Ç.D.: Söylediklerinle alakası var mıdır acaba? (Gülüşme)

H.Y.: Sanırım evet… Yukarıdaki kızdı da çok…

Ç.D.: Şunu sormaya çalışıyorum aslında kapalı uçlu soru sormamaya gayret ederek: ikisi arasında bir fark var mıdır?

H.Y.: Hayır hayır… Şu an için aynıdır süreçleri. Yani bir şeyi halkın istemediği şekilde söylüyor olmamız, bunun tam gerçek ve doğru olarak yansımasının sonucudur. Zannediliyor ki, insanlar tarafından biz böyle yazınca olur. Olmaz işte! Yani keşke yazmakla çizmekle olsa… Yazmak, çizmek ancak bir toplumsal hareketin ya da bir kalkışmanın sonucu, nedeni ve sonucu olmakla birlikte ancak bir anlamı ifade eder. Baksana en basit örneklerden bir tanesini vereyim: Kalkışmanın, tam istediğimiz anlamda olmasa da: İşte bir referandum sürecinde benzerini gördük. Düşün: En sağdan en sola kadar kimse “çözüm, ne çözümü be? İstemiyoruz!” diyebilecek noktaya geldiler. Süreç içerisinde. Ama bunu sınıfsal anlamda yaptığımızı söylersek birbirimizi kandırmış oluruz. Ve bunun hiçbir anlamı olmaz. Ha TAK ve BRT ‘den rahatsız olan pek çok özel medya kuruluşları, önce kendilerine başka sorular sormaları lazım: “Ben gerçekten böyle bir şey istiyor muyum?” İstemediklerinden eminim, çünkü öyle bir yapı kendinin dışındaki alanları da dağıtır ve darmaduman eder. Toplumsal ilerleme için iyi midir? Evet iyidir. O bambaşka bir şey. Bunun önünü kesebilirler mi? Bugün bunu talep edenler bile kesemez bunun önünü! Bunu bugün yani TAK ve BRT’yi eleştirelim diyenlerin, mülk sahiplerinin bile diyeyim, bunun önünü kesmeye gücü yetmez. Geriye doğru bir toplum hareketi olabilir mi? Evet, olabilir.

Ç.D.: Zaman zaman şunu düşünüyorum: Toplum gerçekten siyaset kurumuna çok öfkeli. Özellikle de siyasetçilerin kendilerine çok öfkeli. Bu öfke siyasi partilere olan öfkelerini de besliyor.

H.Y.: Evet! Temsili demokrasinin temel sorunu!

Ç.D.: Tamam. Çünkü figürler var orada. Ve bu yansıtılıyor. Anlattığın konularda toplumun neye ihtiyacı olduğunu çok net anlayabiliyoruz bundan sonraki süreçle ilgili. Şu an medya kurumlarımızın eksiliklerini de görebiliyoruz ya da görmeye çalışıyoruz.

H.Y.: Medya dediğimiz basın alanı, yani basınındaki ortamdan bahsediyoruz.

Ç.D.: Tabi tabi…

H.Y.: Tabi. Yani bence de öyle.

Ç.D.:Evet kurumsallaşmış diyelim ona ve ana akım medyayı temsil eden diyelim. Bazen, kendi kendime düşünürken ya da yazarken şu geliyor aklıma Hüseyin: Toplumun içindeki öfke, varmak istediği, ama varamadığı ve neden varamadığını bilemediği ya da göremediği… Çünkü ana akım medyanın, o süslü tül örtü üzerine serdiği için farkına varmakta güçlük çektiği şeyleri; örtüyü kaldıracak bir ya da birden fazla medya patronu çıksa… Ve sosyal medya mecralarını şu anlamda olabilir: Az önce bütün saydıklarımızın yanında oluşturabilecek, toplumla paylaşabilecek bir yayın organı ortaya koysa, basılı görsel fark etmez toplum bir ihtiyacının karşılanmış olduğunu düşünebilir. Ve medyaya olan inancını ve talebini artırabilir. Bütün bu anlattıklarından, böyle bir fikre ulaşıyorum. Peki ne kaybeder o patron bunu yaparsa? Ve neden yapmıyor?

H.Y.: İktidarını kaybeder! Düşün ki…

Ç.D.: İktidar kazanacak ama diyorum bak…toplumu kazanacak. Ve parada kazanacak. Medyanın kendini satmak üzerinden kaybettiği 9-10 binken, 2000 3000’lere düştüğü noktaya belki geri dönecek 

H.Y.: Toplamda 6000’i bulmaz şu anda yazılı basın satışı… 

Ç.D.: Öyle bir patron çıkarsa mesela?

H.Y.: Öyle bir patron çıkarsa tekrardan oturup değerlendirelim.

Ç.D.: Belki buradan feyz alacak birileri vardır. Bunu bekliyordur fikir olarak…

H.Y.: Yani şimdi bugünki gibi olmaz. Ne olur ? E fala bakmam lazım. Benim de falcılığım yok. Nereye evrileceği konusunda bir fikrim yok.

Ç.D.: Tecrüben ve bakış açında, aklına neler geldiğini öğrenmek istiyoruz?

H.Y.: Şimdi şöyle bir şey, yerel anlamda bir internet kullanımının kontrolünün çok fazla buralarda olmadığı bir ortamda çokta fazla kontrolün dışında olacağı için, medya sahiplerinin veya medya sahiplik ilişkisi içinde olan insanların bunu açabileceğini düşünmüyorum. Cidden düşünmem. Mümkün değildir! Çünkü sonuçta kullandığı alan kar getirdiği oranda kullanılabilir bir şeydir. Ne demek istediğimi daha açık bir şekilde anlatayım: Mesela Facebook: Facebook aslında bize bir özgürlüktür. Bu özgürlüğü verirken aslında inanılmaz da bir reklam gelirine sahiptir. Bu ülkedeki en büyük sorun, medyada bile, Türkiye televizyonlarından aktarım nedeniyle gazetelerde verdikleri nedeniyle yeterince reklam gelirinin mahrum kalmasıdır. Aynı süreci bir başka bağlamda orada yaşayacaklar. Düşün ki adam bir reklam yaparken, Türkiye gazetelerinde veya televizyonlarında yayınlarken niye buraya şey yapsın? Yani reklam parası ayırsın ki? Ana akım medya içerisinde sistemi üreten insanlar olarak, daha bağımsız hareket edebilirsin? Etmez! Anlatabildim? Yani çok da buradaki herhangi bir medyanın veya bir patronun isteyebileceği bir şey değil. Yapabileceği bir şey değil. Yaparsa ne olur? Bugünkinden daha farklı olur. Ama şunu yapabilir mi? İnteraktif bir gazete haline getirebilir mi gazetesini? İyi bir dönem olur. Hepimiz görürdük.

Ç.D.: İnteraktif gazeteden kastın nedir?

H.Y.: Yani okuyucuların da direkt haber yapabildiği ya da yorum girebildiği, ama hiçbir sınırlandırma olmadan… Yani bir süzgeçten geçmeden… Süzgeç sadece hakaret olmalı. Bakın bizde en kötü şeylerden biri Türkiye’den aldığımız köşe yazılarıdır. Köşe yazarlığı kavramı, aslında Türkiye’ye Osmanlı imparatorluğuyla birlikte girdi. Ama bunu en fazla köklendiren Cumhuriyet dönemindeki Cumhuriyet gazetesi oldu. Bunun da ama temel amacı, aslında var olan yeni sistemi, yani cumhuriyet denilen ideolojik yapılanmayı insanların kafasına vura vura asker yaparken, vurmadan ikna etme süreçlerini kendi dillerinden okunmasıydı. Anlatmakta başarılı olsalardı veya bu eğitme süreci eğer geçersiz olsaydı, fotoğraflara bak… 1970’lerdeki ile bugünkiler arasında, toplumun talep ettiği şeylerin değişmesi bağlamında çok da başarılı olmadığını gösteriyor bize. Ama başka bir ülkede, örneğin Fransa’da, yerine, Tabi yumuşak geçişler olmadı biliyorsun onu da, Jakoben devriminin kalıplar var… Türkiye, daha birinci Cumhuriyeti’nin işleyişini yürütemedi. Evrilen süreci yönetemedi. Ama bunların yansıması bir köşe yazarlığı mevzu var bizim memlekette. Peki, köşe yazarlığı mevzu gerçekten bizde uygun olacak bir gelenek mi? Ben şunu söylüyorum: Köşe yazarı olmayan çok entellektüel insanlar var çevremizde. Bir tanesinden örnek verebilirim ismiyle. Gerek de var mı bilmem?… Yani bugün herhangi bir konuda, diyelim X insan, pek çok yazarımızdan çok daha entellektüel birikime sahiptir. Peki bunu gerçekten böyle bir sanal ortama veya böyle bir ortamda toplumun hizmetine girdiğini ve bunun düşüncelerinin tartışılır olduğunu düşünelim. Çünkü hiçbir patron aslında onların orada yazı yazmasını istemez müsade etmez. Bugün KKTC dediğimiz, “Fiilen işgal altındadır!” diyen, o diyebilecek insanları buyur eder; ama bu fiilen işgalin maddi temellerini ortaya koyacak bütün bunları anlatacak insanlara “hayır” der patronlar hala daha. “Gelenler de bizdendir. Onlardan da oy alacayık. Lütfen dikkat edelim.” noktasına varır bir anda. Bu da bizim aslında sınıfsal yapıdan bağımsız olarak ortaya koyduğumuz… Çıkıp birileri şunu savunabiliyor: İmam Hatip Lisesi gerekir! Nerede gerekir? Nerede gerekir be? Bu memlekette imam mı var kadın da imam hatip lisesine gitsin? Bunu söyleyebilecek kaç tane insana sonuna kadar sahip çıkabilir bugün? Ya da geçmişte “Kemalizm doğru değildir” diyen herhangi bir entellektüel onun için bütün bunların dışında insanların? Ha bu röpotaj nasıl bir yarar sağlayabilir diye bana sorarsan? “Yahu biz bunu kullanabiliriz!” gibi insanların kafasında sorular yaratırsa, ya da şunu da şöyle kullanabilirmişiz, böyle de bir şey varmış gibi bir düşünce oluşturursak gayet de hoş olur.

Ç.D.: Evet aslında bir taraftan medyanın açıklarını, eksiklerini ve medyanın toplumu nasıl etkilediğini bize anlatırken sen, bir taraftan da, toplum olarak eksikliklerimizi de saymış oldun. Ve medyadan bizim de taleplerimiz olması gerektiğini anlatıyorsun bize.

H.Y.: Tabi ki… Hiçbir talebin yoksa, hiçbir şey yapamazsın. Birilerinin sadece dünya görüşünü ya da yaşam tarzını anlatmış oluyorsun. Bu da ahlaksızlığın, ikiyüzlülüğün kendisidir. Geçmişte hepsi Kemalistti. Bir bak şimdi hepsi şey, elhamdülillah Müslüman. Bu aslında ikiyüzlülüktür. Peki bunu insanlarımız görmüyor mu zannediyorsun? Görüyor hem de çok net. Ama ikiyüzlülüğü, toplumsal yapının burada en büyük sorunu ise sürekli nüfuz akışıyla yaşadığı bozulumdur. Bu daha doğal olarak kendi kendisini, kendi istediği gibi evrilmesine, çevirmesine izin vermiyor. Onlarca vatandaş, hiç dünya tarafından tanınmayan bir ülkede niçin insanlar vatandaş olmak ister? Veya niçin insanlara vatandaşlık verelim? Bütün bunların temel nedenlerini ortaya çıkaracak bir medya mı gördün sen? Yoktur orta yerde. Bunları ciddi ciddi sadece üçüncü sayfa haberleri dışında doğru düzgün… Peki nasıl bir ahlaksızlıktır bu ki, birileri çıkıp diyebiliyor: Türkiye ve KKTC vatandaşları dışındaki insanlara, biz daha düşük ücretler verebilelim? Ne kadar korku ve iki yüzlülüktür! Bu ülkenin (…Ne diyelim?…) mülk sahipleri… Sanayi Odası mesela, sıkıyorsa, diyebiliyorsan sen ki “ben gerçekten bağımsız para birikimi olan kapitalin sahibiyim” o zaman demen lazım ki “KKTC vatandaşları dışında hepsine bunu yapalım!” O kadar ikiyüzlüdürler ki yapamazlar. Anladın? Böyle bir ortamdan bahsediyoruz ve böyle bir ortamın medyasından. Medyaya bak! Basın alanında kaç tane Kıbrıs Türk kökenli insanın var olduğu, emek süreçlerinde tabi, senin gibi yazan çizen anlamında değil… Ortadadır. Ve adam çıkıyor: “Bizim ülkemiz!”, Neyin ülkesi be? Kimin ülkesi? Kimin ülkesini söylüyorsun sen? Hoca “hassiktir” dediği için, bunun çok kötü bir şey olduğunu zannetti! Yahu bu “çek git” demektir. “Nerden başıma çıktın?” demektir. Başıma bela oldundur. Adam bir panik içinde: “Neler söylüyor bize!” dedi. “E zeka özürlü! Sen hangi kültürden geldin? Farklı bir kültürden geldin.” Bütün bunları söylemekten aciz bir noktadayız. Bütün bunları söyleyecek eleştirecek, bunlar için söz karar yetki ama, bu ülkenin topraklarında yaşayan insanlar “Dur!” diyecek… Bu ülkeye insanlar gelebilir. Ama bu ülkeye gelen her insanın vatandaş olmasına gerek yoktur. Mesela örnek: Dubai. Gidip çalışabilirsiniz, yaşayabilirsiniz. Her şeyi yapabilirsiniz. Ama vatandaşı olabilir mi? Hayır. Niye olasın? Niye yapsın seni? Ve bütün bunlar içerisinde bakıyorsun sen: Ben mesela çok merak ediyorum Bir araştırma yapalım ve medyada emek yoğun çalışan insanların kaçta kaçı gerçekten Kıbrıslıdır? Bunu ırkçılık anlamında söylemiyorum. Bu sadece sosyolojik olarak, neden böyle yapmadığımızı araştırır. Bak çok basit bir şey. Biz yıllar önce medyada intihar haberlerinin kullanılmamasını konsensüs sağlayacak yapıdaydık. Ama bir baktık Türkiye’den gelen bir arkadaşımız, bir intihar olayını, pat diye fotoğraflarıyla birlikte yayınlayabildi. Sonrada ne yaptı gazetenin sahibi? “Ha özür dileriz. Demek ki kullanmayacaktık.” Aslında kendisinin kullanmak istediği bir şey değildir bu. Ama oradaki vatandaşın bilgisizliği ve geçmişten haberdar olmamasından kaynaklanan bir şeydi. Çünkü insanlarımız, intihar haberlerini, ipte sallanan insanları fotoğraflarını görmek istemediği artık çok nettir. Bu kaçış değil. Bu bir tartışmanın, geçmişte yapılan bir tartışmanın sonucudur. Ve çıktı bir patron dedi ki: “Bak o noktaya gelmişiz. Çok özür dilerim” Bu da az önce bahsettiğim süreç açısından önemlidir. Bu süreci biz o şekilde evirebilir kullanabilirsek, yapabilirsek, çok müthiş bir şey olur.

Ç.D.: Yani diyorsun ki, bir süre önce çok daha etik değerlere sahip çıkan ve tartışma uygulatabilecek düzeydeyken, medya bugün rotadan çıkmıştır. 

H.Y.: Evet çok net söyleyeyim. Benim, üniversitedeki yıllarım, ki 80’li yıllardı; ben Türkiye’de şunu söyleye biliyordum. “Bizim gazetelerimizdeki spor bölümlerinde, yalan haber yoktur. Aşağılama yoktur. İftira yoktur.” Şimdi bunu söyleyemeyik. Neden? Çünkü kopyaladık bir yerden!

Ç.D.: Ama sadece sarmal olarak, senin söylediğin gibi kâh ileriye de gitse, kâh geriye de gitse yukarda bir yerde buluşmak zorundadır. O zaman moralimizi bozmamalıyız! 

H.Y.: Hayat böyledir. Çünkü yani şöyle bir şey vardır. Şimdi hayatı sadece insan ilişkisi açısından anlama. Bu mutlaka yukarı doğru taşır. Ama sarmal olduğu için geriye doğru da gider (eliyle daireler çizerek yukarıya doğru yükselen yuvarlaklar çizerek gösteriyor) o benim tanımım değil tabii. Onu da söyleyelim Karl Marks’ın tanımıdır. Yani şimdi kalkıp da kendimizi şey yapmayalım; kendimize mal etmeyelim. Ama yani Karl Marx, bugün halen daha okunabiliyorsa da 150 yıl sonra çok iyi analiz edilmesindedir. Peki, eksiklikleri var mı? Var tabi! Olmasaydı tabii Gramski başka bir şey eklemezdi. Anlatabildim mi? Yani aman yazdık gitti kutsal kitap oldu… Kutsal kitaplara inansaydık zaten onlar gibi yaşardık. Böyle bir şeyin mümkün olmadığını çok açıkça ortadadır.

Ç.D.: Şimdi olanları bitenleri konuştuk. Ben çok severim insanların duygularından da bahsedeyim. Neler hissettiğini de alayım. Anlattığın idealler var. İçinde bulunduğumuz durum var, ki çok güzel bir tablo değil bize çizdiğin. Üzülerek dinliyorum bir taraftan da seni. Bahsettiğimiz sarmal, gözümün önünde oluştu zaten. Ve parmağınla çizerek de bunu bana gösterdin. Evet teknolojik anlamda, ya da diğer bir çok anlamda daha iyi değilmişiz gibi hissetmekle birlikte, aslında çok daha kötü de olduğumuzu düşündüm.

H.Y.: Evet bunun nedenlerini de anlatmaya çalıştım.

Ç.D.: Görebilmek…(Sözümü kesiyor)

H.Y.: Ve görürken aslında öngörmek de çok vahim bir durumdur. Felaket bir durum yani… Yani bir felaket. Şöyle bir şey vardır. Diyorsun ki bunlar vardır ve bunlar bu şekilde olacak ve bunları anlatmaya çalıştığın zaman seni aslında dinlemeyen, seni de dinlemediği için de bir süre sonra senin dediklerin var diye “Aman ne yapacayık?” diye koşturup gelen insanlar vardır ki bu da hoş bir şey değil. Bu aslında kahır dediğimiz ya da “başka ne yapabilirdim”i sorgulatan bir dizi düşünceyi ve duyguyu yaratır insanda ki, bu çok yıpratıcı bir süreç aslında. Ama başka bir şey vardır ki, toplumları ileri götürmek, aslında bu kahırlarında ya da bu ağlamaların da bir şekilde gündeme gelmesi ile ilgilidir. Her gün her gün makale yazan insanlara ben şaşıyorum. Hayret ediyorum. Gıpta ediyorum.

Ç.D.: (Gülerek birazda şaşkın) Bana da mı?

H.Y.: (Muzip bir kahkaha atarak) Bak ama ben on sene önce yazdığım bir makaleden bugün hala daha geçerli olmasını beklerken, o arkadaşların da aynı şekilde tutarlılığı ve geçerli mi diye kendimi hep sorgularım ve derim ki… Yok tercihimi bundan yana olmalıdır. Ha bu şu demek midir ki her gün yazı yazılmaması gerekir? Hayır. Tam tersi. Her gün yazılması gereken bir süreci de kabul etmek gerekiyor. Öyle de olması lazım zaten. Tek başına değil yani bazı işler.

Ç.D.: Sihirli bir değneğin olsaydı, neleri değiştirirdin? Ya da çok fazla şeyi değiştirmek geçiyorsa aklından üç tane ya da beş taneyle de kısıtlayabilirsin bunu…

HY: E yani… Medya çalışanlarına sürekli soru sormalarını: “Niçin?”, “Neden bunu yapıyorum?” Anlatabildim mi yani? İşte o, 600 gramlık 500 gramlık (kaç grdır bilmem) beynin, gerçekten kullanılabilmesini, yani her aşamada kullanılmasını, sorgulayan eleştiren bir gazetecilik anlayışını yaşama geçirmesini… Tek değiştirmek istediğim şey budur. Yani ben kadrajı alıp baktığımda, “Bu kadrajın içerisinde, görüntülemeye çalıştığım şeyi neden yapıyorum?”, “Bunun yansıması nedir?” sorusunu sormaları. Altında “Bu işe ne şekilde başlıyorum,?”la, Neden?” sorularını, hep sormasını, eleştirmesini ve çok basitinden “yahu ne oldu ansızdan da Nisan’da, Temmuzda derken Ocak’ta oldu?”, “Neden böyle oldu?”… Sen o görüntüyü görebildin mi? Şu anda UBP içinde iktidar ilişkisi, iktidar kavgasının sonucu, benzer bir sürecin CTP içinde yaşanırken, iki parti liderlerinin birbirlerine güzel paslar atarak gole doğru gittiklerini yazıldığını, çizildiğini görebildin mi?(Kahkaha atıyor) Var mı böyle bir şey? Söyle bana.

Ç.D.: Oluşturulmaya çalışılan şey, yani algı operasyonunda, tabii ki var. Ama klasik ve gelenekselleşmiş bir tarzda yapılıyor.

H.Y.: Tabi. Ama neden ansızın böyle oldu?

Ç.D.: Burada soruları ben sorayım diye buluştuk Hüseyin?(Gülümseyerek)

H.Y.: (Gülüyor) Hayır! Bana neyi değiştirmek istediğimi sordun ya… Gazetecinin bu soruları sorması gerekiyor. Yeni olan ne? Bizim nedir gözümüzden kaçırdığımız? Nedir bizden gizlenmek istenen? Bana, ben okula gittiğimde bize söylenen: Bir yerde basın toplantısı düzenlenirsa, sizden bir şey saklanıyor demektir… Biz kutsadık basın toplantısını da neredeyse. Ana bilgi kaynağımız oldu. Yani anlatabildim mi? Bu çok önemli bir şey. Yani neden şu anda CTP içerisinde paparalar koparken, bununla ilgili hiçbir şey okumuyoruz hiç bir yerde. Daha ertelensin diye mi? Bu ülkede artık vatandaş yoktur gazetelerde. Sıradan hiçbir insanın değeri yoktur. Bütün açıklamalar liderler ve liderlere göredir. En büyük sorunumuz ise halk adına gazetecilik yaptığımızı söyleyen bizlerin halkı aslında gazetelerden uzak tutmamızdır. Neden gazetelerde vatandaş yok? Sen Ahmet Dayı’nın hayatını anlatan bir şey gördün mü? Ya da Mehmet Dayı’nın? Ya da Atiye Teyze’nin? Ya da herhangi bir kadının ya da erkeğin ya da çocuğun?

Ç.D.: Tamam. Bundan sonra bizi okuyanlar, bu röportajı, bundan sonra nasıl okusunlar gazeteleri?

H.Y.: Eleştirel… Her okuduğu şey: “Acaba?”, “Doğru mu?”, “Neden niçin böyle yazılmış?” Her şeyi… Bak medya okuryazarlığını ben çok önemsiyorum. Cumhuriyetçi Türk Partisi’nin 2004’teydi galiba; medya okuryazarlığı diye de bir ders notu hazırlandı. Medya okuryazarlığı aslında sistem içerisinde bir gerilla hareketidir. Çünkü medya okuryazarlığı bize sunulan her şeyin, aklın süzgecinden geçirilmesidir. Yani o 600 gramlık şey var ya, onun kimyasal işlemleri içerisinde ortaya çıkan bu aklın süzgecinden geçirilmesi, hem bizim yanlışlarımızı ortaya koyacak, hem bizi geliştirecek diye düşünüyorum. Hem de gazetelerin artık bugünki gibi gazetecilik yapmasını engellemiş olacak.

Ç.D.: Güzel bir mesaj. Teşekkür ederiz. Sabaha kadar konuşabiliriz ama sayfalarımız sınırlı biliyorsun.

H.Y.: Evet yani. Öyle de bir şey var. Ben teşekkür ederim.

Ç.D.: Hakikaten enteresandı. Eminim ki okuyanlar da artık çok daha farklı bakabilecekler.

H.Y.: Umarım… Bizzat okuyanlar da bu herifin söylediği şeyin gerçekten nedenini, niçinini sorgulaması gerektiğini düşünüyorum. Yani bunları alıp da “Böyledir!” değil. “Neden?” diye sorgulasınlar.

Ç.D.: Konuşmamızın başında da okumuyorlar demiştin.

H.Y.: Çok okumuyorlar. İnsanlarımız okumayan bir toplumsal yapının ürünü…

Ç.D.: O zaman şöyle söyleyelim: Okuyanların da okumayanlara anlatıyor olduklarını dileyelim. 

H.Y.: Varsayalım…

Ç.D.: Teşekkürler