“YES BANNEM” NE OLUR?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

2004’ten bu yana Kıbrıs konusundaki hareketlilik devam etmekte ve iki toplum lideri de duyduğumuza göre bu malum Kıbrıs meselesini çözümleyebilmek için ellerinden geleni yapmaktadırlar.  2004’te Kıbrıs Türk halkı çözüme evet diyenler ve hayır diyenler olarak ikiye ayrılmıştı. Şimdilerde ise evet diyenler hayır demeye daha meyilli gibi gözlemlenmektedir. Bunu ben çözüm isteyen biri ve iki toplumun birleşmesini dileyen bir birey olarak dile getiriyorum. Sözlerim çözüm karşıtı anlaşılabilir lakin gerçekler benim nazarımda daha önemlidir. Öncelikle bilgi edinme ilkesine bağlı olarak ve de Kıbrıs’taki görüşmeler sürecinin biz halkı doğrudan ilgilendirdiği gerçeğiyle, uzun zamandır sürdürülen yüksek düzey temasların geri dönüşlerini ben şahsım adıma; bir yurttaş olarak ve de siyasi bir erk olarak merak etmekteyim. Sayın Akıncı’nın, yani desteğimizi almış ve bu yolda varını yoğunu ortaya koyarak mücadele eden liderimizin halka daha net veriler vermesi ve gerekirse gerek şahsen gerekse kendi makamına bağlı elçiler atayarak köylere ulaşıp halkı tek tek bilgilendirmesi hususu elzem niteliktedir.

KKTC’de, aileleri 1974 itibariyle yerleşmiş ve kendilerinden sonra da bir nesil bu adada doğup yetişmiş yurttaşımız, çözümden sonra halimiz ne olacak diye soruyor.  2004’te sınır kapılarının açılmasıyla birlikte altı bin kişinin üzerinde insanımız, Güney Kıbrıs’ta çalışmak ve ekmek kazanmak için sabah ezanından önce kalkıp akşam karanlığında eve döndüler, Güneyde sosyal hakları verildi ama Kuzeyde bu haklar tanınmadığı için KKTC devletinde bulundurdukları sosyal sigortalar yatırımları ile birleştirilemedi ve bu binlerce insan, emeklilik yaşları gelmesine rağmen- yatırımları da adanın her iki kısmında toplam olarak tam olmasına rağmen- emekli olamıyorlar ve çalışmaya devam ediyorlar; doğal olarak bu vatandaş da çözüm masasında bu konuların da görüşülüp görüşülmediğini soruyorlar ama cevap alamıyorlar. Öte yandan, KKTC üniversitelerinden mezun olan kişilerin diplomaları Güney Kıbrıs’ta geçersiz sayılıyor ve bu olay da insanların kafalarında çözüme yönelik soru işaretleri doğruyor. Diğer bir konu ise Güney Kıbrıs’ta kalan evkaf yani vakıf mallarının çözüm sonrası durumunun ne olacağı hususudur. Osmanlı döneminden kalan ve feshedilemez bir yasal muhafaza içerisinde olan bu mallar “devredilebilirlik” ilkesine bağlı olarak çözüm masasında mal ve mülkiyet konusu dahilinde mi yoksa ayrı bir başlık altında mı nihai karara bağlanacak? Eğer ki bu konuda mutabakata varılırsa, söz konusu bu mallar üzerinde uygulayacağımız siyaset kırmızı çizgi seviyesinde midir? Başka bir soru ise yurtdışında, şu anki KKTC devleti sınırlarında yurttaş olarak kabul edilen nüfusun da üzerinde yaşam süren gurbetçi halkımızın çözüm sonrası durumu da kafalardaki soru işaretlerinden bir tanesi. Onlar da nüfus konusunda yapılan oran-orantı hesaplarına dahil mi? Son olarak önemsediğim konulardan biri de bizim esas ve milli hedefimizdir. Biz yeterince kendimize güveniyor muyuz? Ya da şöyle sorayım, biz hiç “Biz” olabilmeyi başarabildik mi? Basit bir aidiyet sorusuna bile ortak bir cevabımız yok mesela… “Kendini ne olarak tanımlarsın?” sorusuna cevaben: Kıbrıslı, Kıbrıslı Türk, Türkçe konuşan Kıbrıslı ya da Türk olarak cevap veriyoruz. Benden tavsiye; Siz siz olun bizi “Biz” yapmaktan vazgeçmeyin! Bunu başaramadan çözüm olursa, daha kendi içimizde bütünleşmeyi başaramayan bir grup insan öbeği olarak, çözüm sonrası toplumsal bütünlüğü oluşturamaz ve özlenen toplumlar arası barışı da sağlayamayız. Sevgi ve barış bizlerle olsun!