Ya çok sabırlıyız, ya umudu kestik!
Çiğdem DÜRÜST
Deveye sormuşlar: “Neren eğri?” diye; deve de cevaplamış: “Nerem doğru ki?”
Bu deyişi her duyduğumda aklıma Kıbrıs gelir.
Ya çok sabırlıyız; ya da umudu kestik artık.
Yok, sadece Kıbrıs sorununu düşünmeyin sakın. Memleketin genel hali, iflah olmaz bir noktaya doğru ilerliyor.
Görüyoruz ki, Kıbrıs sorunu, içteki pek çok olumsuzluk ve düzensizlik karşısında afyon tesiri yaparak, bizleri uyuşturuyor. Böylelikle Kıbrıs sorununa entegre ettiğimiz onlarca sorunumuz daha katlanabileceğimiz bir hale dönüşüveriyor gözümüzde.
Huzurla bir gün düzelme umudu içinde yaşamlarımızı sürdürüyoruz.
Ve zaten Kıbrıs sorununun çözülmesi an meselesi denilerek canlı tutulan umutlarımız da o sarhoş ve kendinden geçmiş umutlu tebessüm etmeyi sürdürebilen yüreklerimize su serpmiş oluyor!
***
Oysa bir dönüp halimize bakabilsek çıplak ve ayık gözle, gerçek gün gibi ortada duruyor.
Birbirimize güvenmeyi bırakalı çok oluyor. Politikacılarımız ağızlarını her açtığında, ya alkışlıyor ya da küfrediyoruz.
Alkışladıklarımızdan şahsi umutlarımız olduğu için onları alkışladığımızı kabul etmediğimizden; sorunumuz çözülmezdiği anda düşman kesiliveriyoruz.
Siyaset denilen kurum bizim ülkemizde ya ömrünü tüketti, ya da kulvar değiştirerek siyasetten sanata doğru bir badireler dizisi içinde yuvarlanıyor.
Zaten siyasetçi de çoğu kez asli görevi dışında kalarak, senaryo içinde kurgulanmış rolünü oynuyor. Belki de asıl olanın bu olduğunu bile zannetmeye başlamıştır...
Örneğin geçtiğimiz hafta sonu, Bostancı sınır kapısında gerçekleştirilen eyleme giden siyasetçilerin orada bulunma nedenlerini merak ediyorum. Buradaki varlıklarının onların siyasal bakışlarını ve Kıbrıs için bir adım atılması konusunda o eylemin kapsamı hakkındaki gerçek hislerini de...
**
Yöntem belli: Senelerce çözme, bırak kemikleşsin.Sonra çözülmeyecek bir hal aldığını görüp, çözümü mevcut hali ile kabul edeceklerdir.
İşte Kıbrıs sorununun gerçek sonucu.
Fakat zannetmeyin ki sadece Kıbrsı sorunu böyle.
Yıllardır, her yağmurda, aynı yerlerde su baskınları olur. Su baskınlarına çare bulamadığımız gibi çarpık kentleşmeyi sürdürmeye devam ederiz. Köprüleri daraltıp, su yollarını kafamıza göre değiştiririz. Su baskınında da ağlar, sızlar, devletten destek isteriz! Devlet ya azıcık katkı yapar ya bir iki hendek kazar... Sorun orada ve çözülmemiştir...
Yollarımız çöker, çukurlar içinde yolculuk ederiz. Haftalar boyu uyarı levhalarının etrafından dolaşır, o delik deşik yolları görür, sinir olur yine de çözmeyiz!
Şehrin en merkezi yerinde henüz inşaat yapılmamış arsalarda biriken çöpleri, büyüyen otları temizlemez, köşe başlarındaki arsalardan taşan ot yığınları nedeniyle bırakınız görseli, trafiğin kazalara sebebiyet vermesine seyirci kalırız!
İnternet sorunlarını yaşar, verilemeyecek hızdaki internet hizmetini varmış gibi satın alır, hedeflenen ve ödediğimiz internet servisini alamadığımız halde yetkili kurumlardan bahaneler dinler, sistem eski olduğu için ancak bu kadar cevabına seyirci kalırız.
Yenilemek için yeterli kaynağın bir sonraki yılın bütçesine girmesi için bekleriz!
Bakımsız şehirler, inşaatlaşma nedeniyle görülen pislik ve düzensizliğe sabreder, yine de olşmasını istediğimiz çehreye kavuşacağımız günü bekleriz!
Kamuda iyi idare yasasını çıkarırız ama yurttaşın beklediği hizmeti geciktirdiğimizde imkanlarımızı dile getirir, ağlar sızlar, yurttaş karşısında devleti haklı çıkarırız!
Yargı süreçleri uzadıkça uzar.
Nafaka davası açan bir kadının davası bir yılı aşabilir ve adalet yerini bulmayabilir. Boyun eğmeyi öğretiriz o zaman da...! Doğan memnuniyetsiz sonuçları kabul edip katlanmayı öğretiriz.
Yurttaş da öğrenir tabi...
**
Öyle bir noktaya varıyoruz ki; artık en doğrusu ve olması gereken yapılmaya çalışısa biz yadırgayacağız!
Mesela Girne emirnamesini ele alalım: Bunca yıldır inşaa edilmiş kuleler, gökdelenler(!) yüksek binalar yıkılamayacağına göre, yapılan yapanın yanına kalıyor. Zarar eden de zararı ile kalıyor.
Sorgulansa, yanıt: “E ne yapalım?”
**
Kıbrıs sorununu çözmek için kurulan platformlar, KKTC sorunları ile mücadele etmek için çalışan örgütler ve devlet...
43 senedir, katedilmiş tek yolumuz:
Ne kurtarırsam kardır. Ben gideyim gerisini boşver. Bu yolda atılan her adım ise mübahtır!
Hayırlı işler dilerim hepimize!