ŞİŞEDEKİ BELLEK

Kıbrıslı Türk Gazoz Tarihi Ne zaman Kıbrıs’la ilgili bir kitap yayınlansa fago görmüş tavşan gibi biryandan gözlerim açılırken bir yandan da pür dikkat kesilirim. Ama bu kadar dikkat kesilmeme rağmen çoğu zamanlar da hayal kırıklığı yaşarım. Çoğu zaman ya “benimde kitabım çıksın” diye öylesine yapılan veya popülist eğilimlerle yazılan kitaplarla karşı karşıya kalıyorum. Ama bazen de öyle yayınlar yapılıyor ki, işte kitap gibi kitap dedirtecek türden. Kitaba dair genel geçer değerlere sahip her şeyi bulabiliyorsunuz. Ve bu, ben ve benim gibi insanları da müthiş derecede heyecanlandırıyor. KİTABIN ÖNSÖZÜ Bu kitapta; II. Dünya savaşının hemen öncesinden başlayan ve savaş dönemi sonrasında hareketlenen 1930 lardan 1990 lara kadar her dönemin kendi içindeki sosyal, politik ve ekonomik dönüm noktalarında öne çıkan, Kıbrıslı Türklerin yerli üretim gazozlarının hikayelerini bulacaksınız. Elbette Kıbtıslı Türkler; yalnızca gazoz değil pek çok farklı alanda ) gıda, teknoloji, gündelik kullanım ürünleri, vs) girişimler yapmış, fabrikalar kurmuş markalar yaratmış ve ürünler üreterek bu topraklara tutunmaya, toplumsal değerlerini korumaya ve yükseltmeye çalışmış ve bunun için büyük mücadeleler vermiştir. Bu kitapta bulunan hikayelerin “gazoz” özelinde kurgulanmasının bir sebebi de aslında tam budur; nispeten küçük bir toplum olan Kıbrıslı Türklerin her bir alanda yapılan girişimleri, o alan başlığı altında listelendirilmeyi, ayrı birer kitap olmayı, belgelenmeyi, hikayelendirilmeyi ve tarihe not düşülmeyi hak edecek kadar çok, çeşitli ve önemlidir. Buradaki hikayeler de sadece bu toplumun ürettiği yerli gazozların hikayeleri değildir. Bu hikayeler aynı zamanda; Kıbrıslı Türk Toplumunun girişimciliğini, ileri görüşlülüğünü, yokluk, savaş koşulları, sosyo-ekonomik ve politik açmazlar içinde dahi yenilikçi üretim gailesini dünyaya açılma girişimlerini de gözler önüne seren önemli tarihi argümanlardır. Bu girişimlerin ve girişimden öteye geçerek markalaşan ürünlerin, uzun yıllar üretimde kalan işletmelerin tarihin tozlu sayfaları arasında kalmasının nedenleri; hikayeler ve tarihler değişse de genel olarak aynıdır ve neredeyse hiçbirinin sebebi Kıbrıslı Türklerin başarısızlığı değildir. Kıbrıslı Türklerin önce 1974 sonrası ve sonra daha çok 1983 sonrası üretimden adım adım koparılarak emurlaştırılması ve günümüzde nerdeyse tamamen buna bağımlı hale getirilmesi ve günün sonunda da “BESLEME” olarak nitelendirilmesi; bu kitabın önemini, yakın tarihin hatırlanması bakımından da yükseltmektedir. Yerli üretime verilmeyen önemin, çıkar savaşları arasında kendi yurdunda kendine yer açmaya çalışan bir toplumun üretim çabalarının, dev ülkelerin global markaları arasında nasıl yutulduğunun hikayelerini bulacağınız bu kaynak kitapta, bir toplumun üretim çabalarının, sadece ekonomik güçlenme açısından değil, sosyalleşme ve toplumsal moral açısından da ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha hissedeceksiniz. Kitabın önsözünde sayın Senih Çavuşoğlu’nun belirttiği süreç veya süreçler aslında Türkiye (Anavatan) ve Kıbrıs (Yavruvatan) arasındaki 100 yıllık ilişkinin içerik ve niteliğini de belirliyor. Anavatan Yavruvatan ilşkisinin Kıbrıs’ta ortak toplumsal çıkarlara değil sadece ve sadece Türkiye’nin istirdat politikaları çerçevesinde Türkiye için olduğunu görüyoruz. Yani Sayın Senih Çavuşoğlu’nun tabiriyle, Kıbrıslı Türklerin çıkarları diye bir şey söz konusu bile değildir. Yani varsa da yoksa da ANAVATAN’NIN çıkarları var. İşte bu yüzdendir ki, bana göre Türkçe Konuşan Kıbrıslılar hayır yüzü görmemiş ve bu topraklara tutunamamıştır. Hele şimdilere bakacak olursak; TÜM KURUMLARINDAN EL ÇEKTİRİLEN YAVRULAR, ANASI TARAFINDAN NERDEYSE TASFİYE EDİLMEK ÜZERELER.